Het moest er eindelijk van komen

Ooit was ik bij de tijd. Toen ik in 1983, maar het kan ook 1984 zijn geweest, voor het eerst op de computer fröbelde. Het dagblad waar ik toen werkt werd aangesloten op het computersysteem van Perscombinatie, en met behulp van het Atax-systeem konden alle redacteuren zich daar op uitleven. Voorwaarde was dat ze niet woordblind waren; die ene redacteur die daaraan bleek te lijden mocht de stukjes telefonisch doorgeven; een stenografe verwerkte haar mededelingen zorgvuldig tot foutloze kopy. Zelf kreeg ik bovendien een BBC-computertje, een nogal primitief geval dat me niettemin in staat stelde thuis stukjes te schrijven die dan via de electronische snelweg naar de krant werden gestuurd.
Eenmaal bij de krant weg kreeg ik thuis de beschikking over PC's die je ongeveer elke drie jaar moest vervangen om de vooruitgang ervan bij te houden. Opdrachtgevers voor wie ik werkte waren steeds vaker in staat mijn kopy electronisch te ontvangen; langdurig gereis of ellenlange faxen om de kopy te bestemder plaatse te brengen werden van regel tot uitzondering.
Zo kwam ik opgewekt nagenoeg een decennium door, totdat ik min of meer bij toeval in de politiek verzeilde, als deelraadslid in Amsterdam Zuidoost en vervolgens als lid van de Tweede Kamer. Van publiceren 'in de buitenwereld' kwam niet veel meer, ik schreef meestal in de partijpers of op PvdA-websites. Daar heb ik me wél bij gevoeld, totdat ook imn die vertrouwde omgeving mijn uitingsmogelijkheden terugliepen;. De website van de PvdA-Zuidoost, waar ik me graag liet horen, raakte enigzins onzichtbaar op de Amsterdamse PvdA-site. Ingeklemd tussen sites van andere Amsterdamse afdelingen werd die van Zuidoost eerder een voertuig voor mededelingen van fractie of afdelingsbestuur, dan een platform voor uitwisseling van meningen. Een aangeboden stukje, kritisch of anderszins, is nooit geweigerd maar omdat de omgeving me steeds minder geschikt voorkwam leverde ik geen kopy meer aan.
Omdat ik zo nu en dan toch iets wil schrijven, dat mogelijk ook gelezen kan worden, moest er een oplossing worden gevonden: een eigen blog. Dat bleek makkelijk gezegd dan gedaan. Misschien had ik in de jaren '80 in PC-gebruik een voorsprong, die bleek inmiddels in een achterstand verkeerd. Talloos is het aantal aangeboden mogelijkheden, vele gaan voor simpel door maar mij gingen alle boven de pet. Misschien was het er daarom wel nooit van gekomen als een tweetal vrienden mij niet de helpende hand had geboden. Jeroen Sprenger, webmaster van de PvdA-Zuidoost, en Piet Wester. die ooit als 'bekommerde socialist' kanttekeningen leverde aan het afdelingsblad Konvo, hadden het tezamen binnen één uur voor elkaar, al had ik nog een tweede sessie met Piet Wester nodig om eindelijk op 'mijn' site te kunnen losbranden.
Het doet me onnoemelijk plezier dat wat ik schrijf weer voor derden toegankelijk zal zijn. Of ik er potentiële lezers een genoegen mee doe is natuurlijk de vraag. Maar het antwoord daarop wist ik ook vroeger niet en hoop daarop doet schrijven.